Seyit ASLAN*
Kerela
Bir milyarı aşkın nüfusuyla Güney Asya’nın ucuz iş gücü Hindistan. Türkiye sermayesi ve hükümetlerinin her seferinde işaret ettiği ve dikkat çektikler yerlerden birisi. Sermayenin ve onların hükümetlerinin kapitalistler arası rekabet için “Çin, Hindistan ve Bangladeş ile çalışma koşullarımız aynı olmalı” istekleri ve talepleri ısrarla devam ediyor. Türkiye minyatür bir Çin, Hindistan veya Bangladeş olmalı. Sermayenin ve hükümetlerin isteği böyle.
Bundan aylar önce Bangladeş’te çöken tekstil fabrikasında yüzlerce işçi yaşamını yitirmişti. Bilerek ölüme gönderildiler. Hindistan da bu durumdan azade değil. Günde kaç işçi ölüyor, iş cinayetlerine kurban ediliyor belli değil. Çin de öyle. Türkiye’de ise her ay 100’ün üzerinde işçi ölüyor. Bu bile sermaye ve onların hükümetine yetmiyor. İşçiler daha fazla kâr için daha fazla ölmeli, sermaye ve onların hükümetleri böyle istiyor.
YENİ SENDİKAL HAREKET
Bir milyarın üzerinde nüfusu olan Hindistan’da, tarım sektörüyle birlikte 500 milyona yakın çalışan var. Çalışan işçilerin sendikalaşma durumu yüzde 7. Yeni Sendikal Hareket (NTUI) daha önce kurulan tüm konfederasyonlar karşısında daha mücadeleci bir sendika olarak tarif ediliyor. NTUI da kendisini sol bir sendika olarak tarif ediyor, ama “İçimizde sağ partilere oy veren ve onlar için çalışanlar da var” diyorlar. Bir çok sendika üye kaybederken NTUI sürekli üye kazanıyor ve büyüyor. Sendika içinde muhalif olanlar, yeteri kadar iyi mücadele vermediği eleştirisini yapanlar da var.
800 bin ile 1 milyon üyesi olduğunu söyleyen NTUI, 3. Kongresini topladı. Yüzlerce delege ve Türkiye, Japonya, Hong Kong, Sri Lanka, Pakistan, Bangladeş, Fransa ve ABD’den çeşitli iş kollarından sendikacılar da uluslararası delegasyon olarak katılıyorlar.
Kongre salonunda, “Emperyalist küreselleşmeye karşı, sınıf mücadelesini inşa et”, “Sekiz saat iş günü”, “Herkese asgari ücret ve sosyal haklar”, “Birlik, Demokrasi, Militanlık” pankartları asılıydı. Kongrenin yapıldığı eyalet Kerela’nın işçi mücadelesi ve sınıf mücadelesi tarihinde önemli bir yeri var. Tüm ülkede sendikalaşma yüzde 7 iken, Kerela’da yüzde 85’leri buluyor. Limanlar, tersaneler, petrol rafinerileri, turizm ve tarımla anılan bir yer burası. İnşaat sektörü de yaygın.
KADIN İŞÇİ KATILIMI YÜKSEK
Hindistan’da mücadele çok uluslu ve çok kimlikli olmak durumunda. 50 büyük, 10 da küçük eyalet var ve hepsinde farklı diller konuşuluyor. Her konuşmacı kendi dilinde konuşuyor. İngilizce ise İngiliz sömürgeciliğinden kalma ortak dil.
Kongrede kadınların varlığı göze çarpıyor, azımsanmayacak kadar kadın işçi ve delege kongreye katılıyor. Açılış ve raporların okunmasının ardından işçiler söz alıyor. “Asgari ücret çok düşük, ama bunu bile alamıyoruz. Asgari ücret yoksulluk sınırının üzerinde hesaplanmalı” diyorlar. Eşit işe eşit ücret ve asgari ücretin yükseltilmesi herkesin ortak talebi. Kadınlar da her alanda eşitlik istiyor. Anayasada kadınların taleplerinin güvenceye alınması, iş yerlerinde her türden ayrımcılık ve düşük ücretin ortadan kaldırılması talebi öne çıkıyor. İş yerlerinde bu kadar ağır çalışma koşulları ve düşük ücretler varken kimse kreş ve benzeri talepleri dile getirmiyor. Hindistan’da lokomotif sektör tekstil olunca, kadın emeğinin yoğun kullanılması kaçınılmaz oluyor. Erkekler daha çok inşaat, metal ve diğer sektörlerde çalışıyor.
TEKSTİLDE ‘DURMAK’ YASAK
Bir kadın tekstil işçisi, “Günde 12 saat çalışıyoruz, ayda 130 dolar alıyoruz” diyor. Diğer bir kadın işçi ise 62 dolar aldığını söylüyor. Günde üç mola veriliyor iş yerlerinde. Onun dışında tuvalete gitmek dahil kesinlikle “durmak” yasak.
Temiz içme sularına ulaşmak ayrı bir dert işçiler için. Bu iş yerleri ABD, Kanada ve Rusya’ya ihracat yapıyorlar. Salonda Suziki Maruti işçileri var. Sendikalaştıkları için baskılar var, 21 gündür işten atıldıkları için direnişteler, grevdeler. Nasıl örgütlendiklerini heyecanla anlatıyorlar. Sendikanın kendilerini nasıl birleştirdiğini ve birlik haline geldiklerini de…
‘AÇLIKTAN ÖLMEMEK İÇİN’ ÖRGÜTLENDİLER
Kürsüde Orta Asya ve Güney Asya’nın ucuz işçi cennetine dönüştürüldüğü ve mutlaka bu coğrafyada işçilerinde birlikte hareket edecekleri uluslararası birliklere ihtiyaç olduğu bir çok delege tarafından vurgulanıyor. Ülkedeki 15 sendika konfederasyonu arasında birlik olmadığı, her konfederasyonun ayrı hareket ettiği ve birlik sorununun devam ettiği, NTUI’nin bu konfederasyonlar içinde en militan sendika olduğu ve diğerlerini de mücadeleye çekeceği konuşuluyor. Hindistan’da en son 47 köyde tarım işçileri örgütlenmiş, daha doğrusu “açlıktan ölmemek için” örgütlenmek zorunda kalmışlar.
*DİSK/Gıda-İş Genel Sekreteri